I first visited the island of Santorini in 1989. Very young and impressed as i was, i didn’t go further from the touristic cliches. Furthermore, our modern culture signifies the place not only  as a natural and historical landmark, but also as a strong tourisitic symbol.

Since then i made another two visits, at different times and age. However, it was only at the summer of 2004 when i had the opportunity to stay for some longer period and meet substantially this extraordinary place and explore the relationship between its inhabitants – users, and the natural and urban environment.

Actually, not much had changed. Except for one thing: the modern alienation on the landscape’s aesthetic and beauty. That was that I tried to question through the lens of a small portable camera.

* The title is a reference to the book of the writer Roussos Vranas.


Άχρονη Χώρα (2004)

Πρωτοεπισκέφτηκα την Σαντορίνη το 1989. Πολύ νέος και εντυπωσιασμένος από το νησί, η σχέση μου μ’αυτό δεν ξέφυγε από τα τουριστικά στερεότυπα. Ο τόπος αυτός, άλλωστε, αποτελεί όχι μόνον ένα μοναδικής σημασίας φυσικό και ιστορικό ορόσημο αλλά κι ένα ισχυρό τουριστικό συμβόλο.

Έκτοτε βρέθηκα εκεί άλλες δύο φορές, σε διαφορετική ηλικία και φάση της ζωής μου. Ωστόσο ήταν μόλις το καλοκαίρι του 2004 που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω για μεγαλύτερο διάστημα αυτό το τόσο διαίτερο νησί και να εξερευνήσω τη σχέση των εφήμερων επισκεπτών ή των μόνιμων κατοίκων – χρηστών του με το φυσικό και αστικό περιβάλλον.

Πραγματικά δεν είχαν αλλάξει πολλά. Εκτός από το μέγεθος της σύγχρονης αλλοτροίωσης πάνω στην αισθητική του τοπίου. Και ήταν αυτό που θέλησα να διερευνήσω μέσα από το φακό μιας μικρής φωτογραφικής μηχανής.

* Τίτλος δανεισμένος από το ομώνυμο βιβλίο του Ρούσσου Βρανά.