Menu
menu

A change in life can often lead to a new photographic project. In my case, moving from the city to province and in particular Syros island, the capital of Cyclades, could only lead me to start exploring the landscape which plays a significant role as a subject in my work. Meanwhile, what I was really looking for, was to define my relationship with it and this and this alone would be adequate. So I started taking pictures while traveling around the islands for work or leisure and as I was familiar with the urban landscapes, at the beginning I was mostly looking for contrasts and exaggerations, as one can observe as the central idea in one of my previous projects in Santorini island. But now, instead of these I started finding similar and mainly austere places interesting. Here the elements of nature are not only the fundamental instruments of the depicted scenery. They are living experience.

Despite the alienation due to the housing development, the cycladian landscape still hides traces from the past. It is like every inch of land has its own stories to tell: the example of Giaros, Delos and Tinos islands, even of Hermoupolis with the numerous historical first-leads. Similar images and repeated landscapes, which reveal a tremendous variety of dramatic contradictions. Progressively my sense of the cycladian space started to change and that also led to a parallel change in the perception of time. This nude landscape might still remain rough and difficult as a photographical subject, but it managed to offer me its enhanced quality of community.

That’s how I started shifting my interest from the outer to the inner. Urban environments, personal relations, small everyday things, moments, they all became substantial to the photographical narration equal to the grey of the stone and the blue of the sky.

 

Μετάβαση (2007-2012)

Συχνά μια αλλαγή στη ζωή αποτελεί αφετηρία για νέο φωτογραφικό έργο. Στην περίπτωσή μου η μετακόμιση από την πόλη στην καρδιά των Κυκλάδων, την Σύρο­, ήταν μάλλον αναπόφευκτο να με ωθήσει στην ενασχόληση με το τοπίο, το οποίο ούτως ή άλλως αποτελεί φωτογραφική εμμονή. Βέβαια, στην περίπτωση του Κυκλαδίτικου τοπίου αυτό που στην ουσία αναζητούσα ήταν να προσδιορίσω τη σχέση μου μαζί του. Πίστευα ίσως αφελώς ότι αυτό και μόνον αρκούσε ως ζητούμενο. Έτσι άρχισα να φωτογραφίζω καθώς ταξίδευα στα γύρω νησιά για επαγγελματικούς λόγους ή για αναψυχή και μαθημένος στο αστικό τοπίο έψαχνα αρχικά την αντίθεση και την υπερβολή. Άλλωστε, σε προηγούμενη φωτογραφική εργασία στη Σαντορίνη, ήταν πρωτίστως αυτά που μονοπώλησαν το περιεχόμενο των εικόνων μου. Ωστόσο αυτό που τώρα αντίκρυζα ήταν τόποι ομοιογενείς και κατά βάση λιτοί. Εδώ τα στοιχεία της φύσης αποτελούν κάτι παραπάνω από τα τα κύρια εφόδια της εικονογραφικής σου παλέτας. Αποτελούν βίωμα.

Το κυκλαδικό τοπίο, παρόλη την αδυσώπητη παρουσία των αυθαιρέτων με θέα το Αιγαίο, κρύβει μέσα του ίχνη του χτες. Θα ΄λεγε κανείς ότι κάθε σπιθαμή γης έχει να αφηγηθεί τις δικές της ιστορίες: το πικρό παρελθόν της Γυάρου, το μεγαλείο της Δήλου, την ομορφιά της Τήνου, την ζωντάνια της Ερμούπολης με τις ποικίλες ιστορικές της πρωτιές.  Εικόνες παρόμοιες και επαναλαμβανόμενα τοπία που κρύβουν, στη διαχρονική τους διάσταση, τεράστια ποικιλία και δραματικές αντιφάσεις. Έτσι, η αίσθηση μου για τον κυκλαδικό χώρο άρχισε σταδιακά να μεταβάλλεται. Και, μαζί με το χώρο, άλλαζε και ο τρόπος που βίωνα τον χρόνο. Ότι δεν μου έδινε με τις εικόνες του το γυμνό και άγριο τοπίο, μου το χάριζε με την ποιότητα της κοινωνίας του.

Εύλογα το ενδιαφέρον άρχισε να στρέφεται από το γύρω στο εντός. Οι προσωπικές σχέσεις, οι στιγμές, τα μικροπράγματα, το αστικό περιβάλλον, έγιναν εξίσου μέρος της φωτογραφικής αφήγησης όσο το γκρι του βράχου και το γαλάζιο του ουρανού.